«В бой идут одни “старики”» тасмасындагы Ромео Рустам Сагдуллаев: “Чыныгы бакыт – бүгүнкү күндө жана ар бир көз ирмемде жашайт”
Кыргыз Республикасынын маданиятына эмгек сиңирген ишмер, Элдик дипломатиянын эл аралык ассоциациясынын вице-президенти, Ч.Айтматов атындагы Эл аралык Ысык-Көл форумунун вице-президенти Ассоль Молдокматованын автордук «Дүйнө лидерлери» рубрикасы
«Дүйнө лидерлери» рубрикасынын жаңы чыгарылышынын каарманы – көрүнүктүү советтик жана өзбек актеру, режиссеру, сценаристи, продюсери, Өзбек ССРинин эмгек сиңирген артисти Рустам Абдуллаевич Сагдуллаев. Миллиондогон көрүүчүлөр аны Леонид Быковдун «В бой идут одни старики» культ тасмасындагы Ромеонун легендарлуу ролу аркылуу билишет. Бирок бул атактуу ролдун артында актердук өмүр баянынан да көп нерсе турат. Бул чоң доорду басып өткөн, муундардын алмашуусун көргөн, ийгиликти, сыноолорду, жоготууларды башынан өткөргөн жана эң негизгисин – кадыр-баркын, акылмандыгын жана адамдарга болгон сүйүүсүн сактап кала алган адамдын тарыхы.
Биз Рустам Абдуллаевич менен «Ак Илбирс» улуттук киносыйлыгын өткөрүү мезгилинде тааныштык, бул салтанатта көп жылдар бою алыпбаруучу болдум. Дал ошол кезде дүйнөлүк кинематографияга кошкон көрүнүктүү салымы үчүн «Ак Илбирс» сыйлыгына Рустам Сагдуллаев – көрүнүктүү актер, режиссер, сценарист жана аты чоң кинонун тарыхынын бир бөлүгү болуп калган адам татыган.
Рустам Сагдуллаев – ВГИКтин ардактуу профессору, "Хрустальная Турандот" престиждүү сыйлыгынын ээси, "Дўстлик" жана Ыйык Георгий ордендеринин кавалери. Ал ошондой эле кесибиндеги кайраттуулугу жана кадыр-баркы үчүн Павел Луспекаев атындагы Эл аралык фестивалдык кеңештин "Ийгилик Айым" сыйлыгына татыган.
Зал аны ордунан туруп тосуп алганы эсимде. Ошол учурда биздин алдыбызда жөн гана белгилүү актер эмес, ролдору бир нече муундун маданий эс тутумунун бир бөлүгү болуп калган бир доордун адамы турганы өзгөчө айкын болду. Ошондо эле мени анын интеллигенттүүлүгү, ички маданияты, жөнөкөйлүгү жана укмуштуудай боорукердиги таң калтырган. Дүйнөлүк атакка, жогорку сыйлыктарга жана жалпы элдик сүйүүгө карабастан, ал сейрек кездешүүчү сапатты сактап калды – чоң жандүйнөсү жана жогорку кадыр-баркы бар адам бойдон калды. Дал ушундай жолугушуулар тагдырдын чыныгы белеги болуп, көп жылдар бою эс тутумда сакталат.
Биздин сүйлөшүүбүз кино гана эмес, мезгил, эскерүүлөр, жандүйнө жана ар бирибиз өзүбүздөн кийин калтырчу из жөнүндө болду.
– Рустам Абдуллаевич, актер өзүнүн жана каармандарынын тагдырын кошуп бир эле учурда бир нече өмүр сүрөт деген пикир бар. Бүгүн сиз өзүңүздү ким катары сезесиз?
– Жаш өткөн сайын кесип – жашоонун бир гана бөлүгү экенин түшүнө баштайсың. Жаш кезде эң негизгиси – мүмкүн болушунча көп ролдорду ойноп, таанылууга жетип, искусстводо из калтыруу деп ойлойсуң. Бирок жылдар өтүп, башкача түшүнүк келет. Ролдор бүтөт, премьералар тарыхка айланат, ал эми көрүүчү убакыттын өтүшү менен көптөгөн деталдарды унутат. Болгону сен кандай адам болгонуң гана калат. Бүгүн мен кесип жөнүндө эмес, жолумда жолуккан адамдар жөнүндө, жасаган жакшылыктарым жөнүндө, айткан же айта албай калган сөздөрүм жөнүндө көбүрөөк ойлоном. Балким, адамдын негизги жетишкендиги карьерада эмес, абийирин сактап, принциптерине берилген бойдон калууда.
– Сиз өтө жаш кезиңизде эле таанымал болдуңуз. Эмне кыйыныраак болду: атак-даңкка жетүүбү же андан кийин өзүңүздү сактап калуубу?
– Албетте, өзүңдү сактап калуу. Атак-даңктын таң калыштуу касиети бар: ал адамды акырындык менен өзгөртө баштайт. Өзүңдүн өзгөчөлүгүңө ишенүү, адамдардын көңүл буруусун кадыресе көрүнүш катары кабыл алуу азгырыгы пайда болот. Дал ушул учурда көбү өзүн жоготот. Мага акылман устаттарды жана мыкты режиссерлорду жолуктуруу бактысы буюрду, алар дайыма көрүүчүлөр сени эмес, экран аркылуу жеткире алган сезимдериңди жана ойлоруңду жакшы көрүшөрүн эскертип турушту. Муну түшүнө билсең, ички жупунулук жана тагдырга ыраазы болуу сезими жаралат.
– Эмне үчүн «В бой идут одни “старики"» тасмасы ондогон жылдардан кийин деле адамдардын кызыгуусунан четтеген жок?
– Анткени бул тасма согуш жөнүндө эмес, адам жөнүндө деп ойлойм. Согуш – бул эң маанилүү адамдык сапаттарды: сүйүүнү, берилгендикти, достукту, ак ниеттүүлүктү жана башкалардын жыргалчылыгы үчүн жан аябастыкты чагылдыруунун бир гана жолу. Көрүүчүлөр аскердик учкучтарды же тарыхый окуяларды эмес, жаш балдарды көрүшөт, алар жашоону, сүйүүнү, үй-бүлөнү курууну, балдарды тарбиялоону, музыка угууну жана өз келечегин курууну каалашкан. Бирок тагдыр башкача чечим чыгарган. Бул согуштун эң чоң трагедиясы – ал адамдардын өмүрүн гана эмес, кыялдарын да ишке ашырбай алып кетет. Ошондон улам бул тасма ар кандай муундардагы адамдардын жүрөгүн козгоп келет. Жаш өткөн сайын бул картина өткөндү эмес, азыркыны жана келечекти чагылдырарын түшүнө баштайсың. Ал тынчтыкты баалоо, эскерүү, биз үчүн өмүрүн бергендерге болгон милдетибиз жана жагдай аны тартып алууга аракет кылганда адамзатты сактоо канчалык маанилүү экендиги жөнүндө ойлонууга түрткү берет. Чыныгы искусство эч качан эскирбейт, анткени ал түбөлүктүү баалуулуктарды чагылдырат. Ошондуктан жарым кылым өткөндөн кийин да адамдар ошол эле сахналарда ыйлап, ата-энелери менен чоң ата-бабаларын эстешет жана бул тасмадан ар бир адам бир күнү өзүнө берген суроолоруна жооп таба алышат.
– Ар бир адамдын жашоосунда жөн гана насаатчы эмес, көптөгөн жылдар бою адеп-ахлактык багыт берүүчү адамдар кездешет. Леонид Быков сиз үчүн дал ушундай адам болгон. Аны менен пикир алышуудан жана чогуу иштөөдөн эң маанилүү нерсени үйрөндүңүзбү?
– Леонид Федорович мага актердук чеберчиликтен да көп нерсени үйрөттү. Ал адамды сыйлоого үйрөткөн. Бүгүнкү күндө талантты, ийгиликти, атак-даңкты көп айтышат, бирок адамгериликти көп айтышпайт. Ал эми адемгерчилик болбосо чындап бийик адам боло албайсың. Быков эч убакта эч кимди кемсинтчү эмес, өзүнүн кыйындыгын көрсөтүүгө умтулбачу. Ал ар бир адамдан өзгөчөлүктү таба билчү. Мен андан бийиктик сыйлык жана атактан эмес, адамдарга болгон сый-урматтан башталаарын көрдүм.
– Сиз үчүн «В бой идут одни "старики"» тасмасы кандай мааниге ээ? Ал жарыкка чыккандан ондогон жылдар өткөндөн кийин, кандай сезимдесиз?
– Билесиздер, 1970-жылдары мен үчүн бул биринчи кезекте жумуш, ал тургай кандайдыр бир мааниде оюн болгон. Биз жаш балдар болчубуз, жаш учкучтардын ролун аткарганбыз. Ал кезде көп нерсени башкача кабыл алчубуз. Сценарий боюнча фронтко таптакыр тажрыйбасыз балдар келишкен, аларга кыска убакыттын ичинде учуп-конууну үйрөтүшкөн, андан кийин чыныгы согуш башталган. Леонид Быковдун каарманы айткандай: "Эгер жашагың келсе, айлана бил". Асманга кеткен беш кишинин баары эле кайтып келген эмес. Жаш кезибизде биз бул окуянын аянычтуу экенин толук түшүнө элек болчубуз. Чыныгы түшүнүк чоңойгондо, башка согуш тасмаларына тартылганда, ардагерлердин окуяларын укканда, уулдарын жоготкон энелердин көз жашын көргөндө, каза болгондорго арналган эстеликтердин жанында турганда пайда болот. Ошондо ар бир көрүнүшкө, ар бир сөзгө, ар бир тагдырга башкача карай баштайсың. Тарыхтагы кургак сандардын артында миллиондогон адамдык трагедиялар турат. 27 миллион өмүр - бул статистика эмес. Бул кимдир бирөөнүн балдары, ата-энеси, сүйүктүүлөрү, аткарылбаган кыялдары жана кыйраган тагдырлар. Балким, ошондуктан бул тасма азыр да тирүү. Ал согушту эрдик жана эрдик аркылуу гана эмес, сүйүү, достук, музыка, жаштык, үмүт жана жоготуунун азабы аркылуу баяндайт. Ушунун өзү Леонид Быковдун гениалдуулугу. Ал согушту чынында кандай экенин көрсөттү - коркунучтуу, ырайымсыз, бирок адамды сүйүүгө жана адам бойдон калууга жөндөмүнөн ажыратпаган. Азыркы жаштар үчүн Жеңиштин баасын элестетүү кыйын. Мына ошондуктан биз бул тууралуу айтып берүүгө, эстеп калууга жана жаңы муунга алардын ата-бабалары эмнелерди башынан өткөрүшкөнүн жеткирүүгө милдеттүүбүз. Согуш кайрадан болбошу үчүн гана эмес, адамдарды бирин бири аярлоого жана ич ара жек көрүүнү жаратпоого үйрөтүү үчүн.
– Бүгүн ушундай масштабдагы жана ушундай адамдык тереңдиктеги тасманы жаратуу мүмкүнбү?
– Буга абдан ишенгим келет. Чыныгы кино бюджеттен, технологиялардан же кассалык кирешелерден башталбайт. Ал автор элге айтууга даяр болгон чындыктан башталат. Бүгүн кинематограф көбүнчө көңүл ачуу индустриясынын бир бөлүгү болуп калды, бирок көрүүчүнүн чын ыкластуу окуяларга болгон муктаждыгы эч жакка жоголгон жок. Адамдарга дагы эле боорукердикке, ойлонууга, эс тутумга жана жакшы болууга түрткү берген тасмалар керек. Ошондуктан, мен эң маанилүү нерселер жөнүндө көрүүчүлөр менен ушунчалык чынчыл жана таланттуу сүйлөшө ала турган жаңы сценаристтер, режиссерлор жана актерлор пайда болот деп үмүттөнөм. Анткени убакыт өзгөрөт, ал эми адамдын жандүйнөсү мурунку бойдон калат.
– Кинодогу көп жылдык эмгегиңизде көптөгөн ролдорду ойнодуңуз. Алардын арасында мүнөзүңүзгө өзгөчө жакын болгон роль барбы?
– Балким, ар бир каарманда актердун өзүнүн бир бөлүгү бардыр. Болбосо, роль жандуу болбойт. Бирок ачыгын айтсам, мага Ромео ар дайым жакын болчу. Анын чын ыкластуулугу, эч нерсеге карабай жакшылыкка ишенүү жөндөмү, романтизми жана дүйнөгө ачыктыгы. Жаш өткөн сайын, мындай көз караштын тазалыгын сактап калуу турмуштук тажрыйбага ээ болуудан алда канча кыйын экенин түшүнөсүң.
– Актер менен анын каарманынын ортосундагы чек кайсы жерде? Ондогон бөтөн тагдырларды башынан өткөрүп, ошол эле учурда өз инсандыгыңды өзгөрүүсүз сактап калуу мүмкүнбү?
– Менимче, мындай чек жок. Ролду чыныгы мааниде аткаруу үчүн каарманды жүрөгүңө киргизишиң керек. Актер анын оорусун, коркуусун, үмүтүн, көңүл калууларын жана кыялдарын аны менен бирге сөзсүз башынан өткөрөт. Ар бир роль өз изин калтырат, кээде араң байкалган, кээде ушунчалык терең болгондуктан, өмүр бою сени менен калат. Съемка аяктагандан кийин дароо унутулуп калган каармандар болот, ал эми ондогон жылдар өтсө да ичиңде жашап, дүйнөгө жана өзүңө жаңыча кароого мажбурлагандар да бар. Жылдар өткөн сайын мен актердук чеберчилик – бул кайра жаралуу эмес, тескерисинче, адамгерчилик жөндөмү экенин түшүндүм. Өз каармандарыңдын тагдыры аркылуу адамдарды, алардын алсыз жактарын, ооруларын, иш-аракеттеринин себептерин жакшыраак түшүнө баштайсың. Ар бир роль жашоонун өзүнчө сабагына айланат. Кээде ал эрдикке, кээде момундукка, кээде боорукердикке үйрөтөт. Балким, ошондуктан актердук кесип бир эле учурда сонун жана оор. Ал чеберчиликти гана эмес, кайра-кайра жандүйнөңдү ачууга даярдыкты талап кылат. Анткени, эгер жүрөк жабык бойдон калса, роль профессионалдуу болушу мүмкүн, бирок эч качан чыныгы болбойт. Ал эми чыныгы искусство дал ошол жерде, каармандын тагдыры жок дегенде бир аз убакытка сенин өз тагдырыңдын бир бөлүгү болуп калганда жаралат.
– Актердук кесипте техника жана чеберчилик менен гана ойноого мүмкүн болбогон сценалар бар. Каармандын кайгысы сиздин жеке сезимдериңизге ушунчалык дал келип, камера ролду эмес, чыныгы эмоцияларды тарткан учурлар болду беле?
– Ооба, андай учурлар болгон. Дал ошолор өмүр бою эсиңде калат. Айрыкча «В бой идут одни “старики”» тасмасынын үстүндө иштеп жатканда. Биз өлүм, жоготуу жана коштошуу менен өтө эрте бет келишкен жапжаш балдарды ойнодук. Мындай окуяга чөмүлгөндө, сырттан байкоочу бойдон калуу мүмкүн эмес. Бир маалда ойноону токтотуп, өз каарманыңдын тагдырын жашай баштайсың.
Эсимде, эмоциялар режиссердун көрсөтмөсү боюнча же актердук тапшырма боюнча эмес, өзүнөн-өзү пайда болгон сценалар болгон. Кадрдын артында чыныгы адам тагдырлары турганы жүрөккө жеткен. Согуштан кайтпай калган жаш жигиттер. Уулдарын күтүп, бирок көрбөй калган энелер. Колундагы сүрөткө сооронгон сүйүктүү аялдар. Мындай мүнөттөрдө кино жөнүндө эмес, жашоо жөнүндө ойлоносуң.
– Бүгүн сизди эмне көбүрөөк тынчсыздандырат?
– Кайдыгерлик. Менин оюмча, бул азыркы коомдогу эң коркунучтуу оорулардын бири. Экран аркылуу баарлашууга үйрөндүк, каалаган маалыматты заматта ала баштадык, укмуштуудай технологияларды жараттык, бирок жаныбыздагы адамды байкабай калдык. Дүйнө технологияга таянбайт. Ал боорукердикке, бири-бирибизге жардам берүүгө, башкалардын оорусун түшүнүүгө таянат.
– Кино адамды өзгөртө алабы?
– Өзгөртөт деп ишенем. Чыныгы искусство ар дайым адамды өзгөртөт. Кээде бир көрүнүш, бир сөз же бир тасма бир нече жылдык насааттарга караганда көбүрөөк ойлондурат. Искусство жандүйнөң менен түздөн-түз сүйлөшөт. Мына ошондуктан ал ушунчалык күчтүү.
– Бүгүнкү күндө сиз үчүн ийгилик деген эмне?
– Жаш кезимде популярдуулук, атак-даңк же сыйлык дешим мүмкүн эле. Бүгүнкү күндө мен үчүн ийгилик – бул башкалардын көздөрүнө уялбай кароо. Көрүүчүлөрдүн ондогон жылдардан бери сакталып келе жаткан урмат-сыйы. Үй-бүлөнүн сүйүүсү жана сенин эмгегиң жашоосунун оор мезгилдеринде жардам берген адамдардын ыраазычылыгы.
– Жашыңыз өткөн сайын эң чоң ачылыш эмне болду?
– Убакыттын баалуулугун түшүнүү. Жаш кезде келечек чексиздей сезилет. Анан досторуңду, мугалимдериңди, жакындарыңды жоготуп, жашоонун канчалык назик экенин түшүнө баштайсың. Ошондо ар бир жолугушууну, ар бир маекти, ар бир күндү өзгөчө баалайсың. Жашоо канча жыл жашаганың менен эмес, айланаңдагыларга канча сүйүү тартуулай алганың менен өлчөнөт.
– Өзүңүздөн кийин эмне калтыргыңыз келет?
– Тасмаларды же сыйлыктарды эмес. Алар ансыз деле калат. Мен жакшы элес калтыргым келет, адамдар менин ролдорум жөнүндө гана эмес, менин татыктуу адам болгонум жөнүндө да айтышса экен дейм. Акыр-аягында, дал ушул нерсе маанилүү.
– Жаш муунга эмне айткыңыз келет?
– Кыялдануудан коркпогула, бирок ар бир кыял эмгекти талап кыларын унутпагыла. Бүгүнкү күндө жаштар ийгиликке тез жетүүнү каалагандай сезилет, бирок чыныгы жетишкендиктер ар дайым сабырдуулуктан, тартиптен жана өз ишиңе болгон сүйүүдөн жаралат. Бирөөгө окшош болууга умтулбагыла. Өз жолуңарды тапкыла жана ал жолдо чынчылдык менен жүргүлө. Анан дагы уга билүүнү үйрөнүү абдан маанилүү. Ата-энелерди, мугалимдерди, улууларды уккула, анткени жашоо тажрыйбасын интернеттен окуп же бир күндө алууга мүмкүн эмес. Убакыт көп нерсени өзгөртөт, бирок адамдарга болгон урмат-сый, адептүүлүк жана жоопкерчилик эч качан модадан чыкпайт.
– Сиздин оюңузча, жашоонун маңызы эмнеде?
– Жашым өткөн сайын бул суроого чоң жоопторду азыраак издейм. Менин оюмча, жашоонун маңызы кайтарып алууга мүмкүн болбогон нерселерди баалай билүүнү үйрөнүүдө: убакытты, жакындарыңдын сүйүүсүн, достукту жана сага кымбат адамдар менен бирге болуу мүмкүнчүлүгүн. Биз көп учурда эң маанилүү нерсе алдыда деп ойлойбуз, бирок бир күнү жашоо ушул жөнөкөй көз ирмемдерден турарын түшүнөбүз. Адам көп жылдардан кийин жылуу эскерүүлөрдө калса, жанындагыларга күчтүүрөөк, мээримдүүрөөк же бактылуураак болууга жардам берсе, өз өмүрүн татыктуу жашаптыр десек болот. Акыр-аягында бизди сөздөрүбүз менен да, жетишкендиктерибиз менен да эмес, башка адамдардын жүрөгүндө кандай орун калтырганыбыз менен эстешет.
– Рустам Абдуллаевич, Кыргызстан сизге ар дайым өзгөчө жылуу мамиле кылат. Биздин өлкө сиз үчүн эмнени билдирет?
– Кыргызстан мен үчүн жөн гана коңшу республикадан алда канча көптү билдирет. Бул – укмуштуудай адамдардын, байыркы маданияттын жана өзгөчө жандүйнө тазалыгынын жери. Бул жакка келген сайын чын ыкластуу меймандостукту жана тарыхка, салттарга, искусствого болгон урматты сезем. Кыргыз эли өз тамырын, акылмандыгын сактап калып, ошол эле учурда дүйнөгө ачык бойдон калганы мени ар дайым суктандырат. Мындай өлкөлөр өзгөчө руханий күчкө ээ.
– Сиз Чыңгыз Айтматовдун доорунда жашадыңыз. Ал эсиңизде эмнеси менен калды?
– Мен үчүн Айтматов улуу жазуучу гана эмес болчу. Ал көптөгөн философторго, саясатчыларга же психологдорго караганда адамды тереңирээк көрө билген укмуштуудай талантка ээ болгон. Анын чыгармаларын окуганда, адамдын жандүйнөсү канчалык назик экенин жана адеп-ахлактык багыттарды канчалык оңой жоготуп коюу мүмкүн экенин түшүнөсүң. Мени ар дайым таң калтырганы, жөнөкөй адамдар жөнүндө жазса да, алардын тагдырлары аркылуу кылымдар бою адамзатты түйшөлткөн суроолорду: абийир, эс тутум, сүйүү, чыккынчылык, өз иш-аракеттери үчүн жоопкерчилик деген эмне экенин көтөргөн. Мындай адамдар көп кездешпейт. Алар өз доорунун үнү болуп, ошол эле учурда келечек муундар үчүн да актуалдуу бойдон кала беришет. Менимче, дал ошондуктан Айтматовдун чыгармалары жашап, ар кайсы өлкөлөрдүн жана маданияттардын адамдарынын жүрөгүндө орун таап келет.
– Адамдын сатып алууга да, мурастоого да мүмкүн болбогон башкы байлыгы эмне деп эсептейсиз?
– Балким, ички кадыр-барк. Жашоо көп нерсени өзгөртүшү мүмкүн: жагдайларды, абалды, жашты, атүгүл айланадагылардын мамилесин да. Бирок адам өзү аныктаган нерселер бар. Бул анын адамдарга болгон мамилеси, адептүү болуу жөндөмү, өз принциптерине берилгендиги жана ишенген нерсесин сатпоосу. Менимче, дал ушул нерсе адамдын чыныгы капиталын түзөт. Калганынын баары келет да кетет.
– Сизге жылдарга, сыноолорго жана жашоо алып келген өзгөрүүлөргө карабастан, ички тең салмактуулукту сактоого эмне жардам берет?
– Балким, жашоону кандай болсо, ошондой кабыл алуу жөндөмү. Жаш кезде дайыма бир нерсени өзгөртүүгө, далилдөөгө, жетишүүгө аракет кылабыз. Жаш өткөн сайын баары эле сенден көз каранды эмес экенин түшүнөсүң. Убакытты кайтаруу, өткөндү өзгөртүү же өзүңдү жоготуулардан сактоо мүмкүн эмес. Бирок адамдарга жана өз тагдырыңа татыктуу мамиле кылууга болот. Жашым өткөн сайын жөнөкөй нерселерди көбүрөөк баалайм: жакындарымды көрүү мүмкүнчүлүгүн, сүйүктүү ишим менен алектенүүнү, эртең менен ойгонуп, жаңы күнгө кубанууну. Дал ушул нерсе ички тынчтыкты берет.
– Эгер сиздин келечек муундарга бир гана ойду калтыруу мүмкүнчүлүгүңүз болсо, ал кандай болмок?
– Балким, мен мындай деп айтмакмын: жашоону байкабай калгыдай тез жашоого шашпагыла. Биз көп учурда эртеңки күндү ойлойбуз, пландарды түзөбүз, бир жакка шашабыз, бирок чыныгы бакыт ар дайым ушул жерде жана азыр болот — жакының менен сүйлөшүүдө, балаңдын күлкүсүндө, досуң менен жолугушууда, сүйүктүү ишиң менен алектенүү мүмкүнчүлүгүндө. Жылдар өтөт, ошондо дал ушул көз ирмемдер биздин жашообузду түзөрүн түшүнөсүң. Аларды баалагыла, анткени убакыт – кайтарууга мүмкүн болбогон жалгыз байлык.
– Урматтуу Рустам Абдуллаевич, бул маек үчүн, акылмандыгыңыз, жандүйнөңүздүн кеңдиги жана чынчылдыгыңыз үчүн чын жүрөктөн ыраазычылык билдирем. Сиздин тагдырыңызга, чыгармачылык жолуңузга жана адамдык философияңызга таасирленүү мен үчүн чоң сыймык.
– Ассоль, терең суроолоруңуз үчүн, маектешиңизди уга билгениңиз үчүн жана диалогдун чыныгы чеберчилиги үчүн рахмат. Бүгүнкү күндө бул өтө сейрек кездешүүчү көрүнүш. Биздин маек мен үчүн жашоонун маанилүү барактарын эстеп, эмне чындап маанилүү экенин дагы бир жолу ойлонууга мүмкүнчүлүк болду.
Таланты үчүн эсте калган адамдар бар. Жетишкендиктери үчүн эсте калган адамдар бар. Ал эми башкалардын жүрөгүндө калтырган жарыгы үчүн эсте калгандар да бар. Рустам Сагдуллаев дал ошондой адамдардын катарына кирет — алар үчүн ар-намыс, кадыр-барк, эс тутум жана адамгерчилик даңктан, сыйлыктардан жана ийгиликтен ар дайым жогору турган муундун өкүлү.
Анын каармандары көптөгөн миллиондогон адамдардын маданий эс-тутумунун бир бөлүгү болуп калган, ал эми ысымы — ата мекендик кинематографиянын бүтүндөй бир доорунун символу. Бирок эң баалуусу башкада: атак, сыноолор жана чыгармачылык жеңиштерден турган жылдарын басып өтүп дагы, сейрек кездешүүчү сапатты сактап калды — чоң жандүйнөсү бар, сезе билген, башкаларга боорукердик менен мамиле кылган жана адамдар менен чын жүрөктөн сүйлөшө билген адам бойдон калды.
Тирүү легенда биздин арабызда жашайт. Жаныбызда ушундай адамдар бар болсо, мезгилдер байланышы үзүлбөйт, ал эми мыкты адамдык баалуулуктар жаңы муундарга өткөрүлөт.