McDonald’s дан Голливудка карай: Жеймс Франко кантип «Человек-паук» жана «127 часов» тасмаларынын жылдызына айланган
"Человек-паук" тасмасындагы Питер Паркердин досу, тагдыры таптакыр башка ролду тартуулаган Гарри Озборн эсиңиздеби? Же дээрлик бардык түйшүк бир актердун ийинине жүктөлгөн "127 часов" тасмасындагы альпинис Арон Ралстонду? Же "Отвязные каникулы" тасмасындагы харизматикалык келесоону?
Ушул бири бирине такыр окшобогон образдардын баарын бир адам – Жеймс Франко жараткан.
Голливуд актеру, режиссер, сценарист, продюсер, жазуучу жана сүрөтчү. "Оскар" сыйлыгынын номинанты, "Алтын глобус" сыйлыгынын ээси жана кино жылдызы болуу менен гана чектелгиси келбеген артист.
Анын карьерасы – бул тынымсыз эксперимент. Чоң Голливуддан көз карандысыз кинолорго, актердук кесиптен режиссерлукка, адабиятка жана искусствого чейин.
Бирок Жеймс Франко экрандан тышкары ким? Дүйнөлүк атак-даңктын жана ондогон ар башка ролдордун артында эмне жатат? Ал үчүн ийгилик, эркиндик жана өз жолу менен кетүү укугу деген эмне?
Бүгүн "Дүйнө лидерлери" рубрикасында – Жеймс Франко.
— Урматтуу Жеймс, өз каармандарыңыздын ар кандай жашоолорунда жашадыңыз. Алар сизге адамдар жөнүндө эмнени үйрөттү?
— Адамды өмүр баянынын бир бөлүгүнө карап эле соттобоону. Кинодо биз каармандын өнүгүүсүн көрөбүз: анын коркуусу кайдан пайда болгонун, эмне үчүн белгилүү бир ишти жасаганын, эмне аны сындырганын же сактап калганын түшүнөбүз. Чыныгы жашоодо көбүнчө ушул нерседен аксайбыз. Бир ишти көрүп, адамды толугу менен түшүндүк деп ойлойбуз. Бирок адамдын мүнөзүн бир окуя эч убакта толук аныктабайт.
— Бүгүнкү күндө жетилген адамдын белгиси деп эмнени эсептейсиз?
— Пикирин өзгөртүүнү жеңилүү катары кабыл албаган жөндөмдүүлүктү. "Мен билбейм" деп айта билүүнү. Угуу жөндөмдүүлүгү. Ар бир талаш-тартышты өзүнүн артыкчылыгы үчүн күрөшкө айлантпоо жөндөмдүүлүгү. Жана дагы – колуңда мүмкүнчүлүк турса дагы, жашоодогу ар бир эшикти ачуунун кажети жок экенин түшүнүү.
— Жеймс, сиз Пало-Альтодо чоңойгонсуз, UCLAга тапшыргансыз, бирок актёрдук кесип үчүн университетти таштагансыз. Ошондо эмне күчтүүрөөк болгон – ишенимби же коркуубу?
— Коркуу жетиштүү болгон. Жаш кезиңде чечим туруктуу болушу керек деп ойлойсуң: же туура жолду тандадың же жашооңду бузуп алдың. Мен университеттен чыгып, актёрдук чеберчилик менен алектене баштадым, тандоолорго бардым. Өзүмдү багыш үчүн McDonald’sда иштедим. Бул менин окуямдын маанилүү бөлүгү, анткени актёр болуу кыялы менен чыныгы кесиптин ортосундагы, эч кандай ийгилик кепилденбеген мезгилден өттүм. Жөн гана кезектеги тандоого барасың, кайрадан "жок" деген жоопту угасың. Дал ошондо кесип сага чындап керекпи же ийгиликтин кооз сүрөтү гана керекпи, ошол текшерилет.
— McDonald’s иштеп турганда ар кандай акценттерди да жасап көргөнүңүздү айтып бердиңиз эле. Бул жашоо мектеби сизге эмне берди?
— Адамдарды байкоо. Актёр үчүн бул кээде теориядан да маанилүү. Адамдар бир нерсени айтат, башканы ойлойт, үчүнчүсүн жашырат. Ар кимдин өз сүйлөө ритми, жаңсоолору, дүйнөдөн коргонуу ыкмасы бар. Эч кимге белгисиз кезиңде, айланаңдагыларды алда канча кылдаттык менен карайсың. Тескерисинче, атак-даңк сен менен кадимки жашоонун ортосуна айнек коюшу мүмкүн. Ошондуктан, актёр үчүн өз ордун табууга аракет кылып жаткан, миллиондогон адамдардын бири болгон учурдагы эс-тутумун жоготпоо абдан маанилүү.
— Сизди белгилүү кылган алгачкы ролдоруңуздун бири "Хулиганы и ботаны" сериалындагы Дэниел Десарио болгон. Долбоор көпкө созулбаганы менен, кийинчерээк культтук болуп калды. Анын алгачкы ийгилиги жана тез эле жабылышы сизге эмнени үйрөттү?
— Иштин сапаты жана анын коммерциялык тагдыры – бул таптакыр башка нерселер. Маанилүү бир нерсе жасайсың, ал эми коомчулук аны бир топ кечирээк кабыл алат. Жаш актёр эгер долбоор жабылып калса, демек, мен утулдум деп ойлойт. Кийин гана искусство өз мыйзамдары менен жашай турганын түшүнөсүң. Кээ бир эмгектер жылдар өткөндөн кийин маданияттын бир бөлүгү болуп калат. Ошондуктан, бардыгын бүгүнкү күндөгү рейтингдер менен өлчөөгө болбойт.
— 2001-жылы сиз Жеймс Диндин ролун аткарып, «Алтын глобус» сыйлыгын алдыңыз. Голливуддун уламышына айланган инсанды ойноо жаш актёр үчүн эмнени билдирет?
— Бул кооптуу роль, анткени адамдын ордуна иконаны чагылдырып жиберүү оңой. Мени сүрөттөрдүн жана уламыштардын артында эмне жатканы кызыктырчу. Жеймс Дин болгону 24 жыл жашаган, бирок анын тегерегинде жаштыктын жана козголоңдун образы түбөлүк калды. Ал эми мен эстелик эмес, тирүү адамды — анын алсыздыгын, жалгыздыгын, атасы менен болгон мамилесин, кабыл алынуу каалоосун издешим керек болчу. Ошол учурда актёрдун милдети — уламышты бузуп, анын ичинен адамды кайрадан жаратуу экенин түшүнө баштадым окшойт.
— Андан кийин «Человек-паук» келди. Гарри Озборн сизди дүйнө жүзү боюнча таанымал кылды. Миллиондогон адамдар бир заматта таанып калганын жаш жигит кандай кабыл алды?
— Башында мен муну жасадым деген оюңду тастыктагандай болосуң. Бирок массалык атак-даңк сен караган мейкиндикти абдан тез өзгөртөт. Адамдар сен менен гана эмес, сен жөнүндөгү өз ойлору менен жолугушат. Өзүң дагы бул образга ишенип алуу коркунучу бар. Гарри Озборн мага чоң мүмкүнчүлүктөрдү берди, бирок дал ушундай долбоорлор эгер бир күнү премьералар, камералар, көңүл буруулар жоголуп кетсе — сенде эмне калат деген ойду көбүрөөк жаратат.
— Гарри Озборн — атасынын урмат-сыйына жетүүгө аракет кылган күчтүү атанын уулу. Бул тема сизге жакын болду беле?
— Бул универсалдуу. Чоңдордун көпчүлүгү өмүр бою ата-энелери менен ички сүйлөшүүнү улантышат. Биз карьера курабыз, ийгиликке жетишебиз, үй-бүлө курабыз, бирок ичибизде дагы эле: «Мен сени менен сыймыктанам» дегенди уккубуз келет. Гарри сырткы көрүнүшү боюнча артыкчылыктуу адам — акча, статус, мүмкүнчүлүктөр. Бирок эмоционалдык жактан ал абдан ачка. Жана бул сырткы бакубатчылык ички бүтүндүктү толугу менен кепилдей албастыгынын жакшы мисалы.
— «127 часов» тасмасы карьераңыздагы эң башкы тасмалардын бири болуп калды. Көрүүчү дээрлик бүт фильм бою каньондо таштын астында калган каарманыңыз Арон Ралстон менен болот. Өмүрү бүтүп баратканын түшүнгөн адамды кантип ойногонсуз?
— “Өлүмдү ойноо” мүмкүн эмес. Жашоону ойнош керек. Ошондуктан Ралстондун окуясы ушунчалык күчтүү. Ал ашыкча нерселердин баары жок болгон абалга кептелет. Карьера, статус, социалдык ролдор жок. Бир адам, бир аз суу, камера жана убакыттын бүтүп баратканын түшүнүү бар. Анан күтүлбөгөн жерден ушунчалык жашагысы келип жатканы белгилүү болот. Жөн гана убакытты өткөрүүнү эмес, чындап жашоону каалайт.
— Бул ролуңуз үчүн «Оскарга» номинация алдыңыз. Бирок наамдарды тапшыруу өнөктүгү аяктаган соң, фильмден эмне калды?
— Парадокс, дээрлик бардыгынан ажыраган адам жөнүндөгү фильм мага кесиптик жактан эң чоң сый-урматтардын бирин алып келди. Ушул нерсе ийгиликтин табияты жөнүндө ой жүгүртүүгө мажбурлайт. Номинация сонун, бирок өттү. Ал эми Ралстондун окуясы койгон суроо өзгөргөн жок: өзүңдү аныктаган бардык нерселерди алып салсаң, эмне үчүн жашагың келет?
— Отуз жаштан кийинки убакыт жөнүндө, жыйырма жашта түшүнүүгө мүмкүн болбогон эмнени түшүндүңүз?
— Жыйырма жашта убакыт чексиз ресурс сыяктуу сезилет. Сен жылдарды амбицияларга, чыр-чатактарга, бирөөгө бир нерсени далилдөө аракеттерине оңой эле коротосуң. Андан кийин акчаны кайра табууга, карьераны кайра курууга, долбоорду кайра тартса болорун түшүнө баштайсың. Убакытты кайтарып алуу мүмкүн эмес. Акырындык менен башкы суроого - «Дагы канча иш кылууга үлгүрөм?» эмес, «Калган жылдарымды эмнеге жумшагым келет?» деген айланат.
— Амбицияга болгон мамилеңиз өзгөрдүбү?
— Амбиция өзү жаман эмес. Ал адамга алдыга умтулууга, тобокелчиликке барууга, адаттан тыш нерселерди жасоого түрткү берет. Коркунуч, адам өзүнүн баалуулугун сезүүнүн жалгыз жолу катары жетишкендиктерди көргөндө башталат. Анда эч кандай ийгилик жетиштүү болбойт. Бир ролду алсаң, кийинкисин каалайсың. Бир сыйлык алсаң, башкасын ойлойсуң. Бийиктикке жетсең, жаңы бийиктикти табасың. Ичиңден"менин жашоом далилдебесем деле баалуу" деп айтууга күч таппасаң, жарыш эч качан бүтпөйт.
— Жаштыктын эң чоң жаңылыштыгы эмне болду?
— Балким, бир күнү өзүң бойдон калууга мүмкүнчүлүк келет деген ишеним. Белгилүү бир жашка, ийгиликке же түшүнүккө жетсең болду – анан бардык ички суроолор жоголот дегендик. Мындай болбойт. Адам дайыма өзгөрүп турат. Ал эми бүгүнкү күндөгү жетилгендик – бул бардык жооптордун болушу эмес, кээ бир суроолор менен тынч жашоо жөндөмдүүлүгү.
— Ралстон колун кесип салып кутулган. Адамдын мүмкүнчүлүктөрүнүн чеги жөнүндөгү бул реалдуу окуя сизге эмнени айтат?
— Жашоо бизди чегибизге жакындатмайынча, биз өз мүмкүнчүлүктөрүбүздүн чегин дээрлик эч качан билбейбиз. Адам алдын ала мүмкүн эместей көрүнгөн нерсеге туруштук бере алат. Бирок мени анын чечиминин физикалык жагы гана таң калтырбайт. Ички тандоонун учуру маанилүүрөөк. Ал сырттан куткарууну күтүүнү токтотуп, эгер жашагысы келсе, чечимди өзү кабыл алышы керектигин түшүндү. Ар бир адам бир күнү ушундай тандоого туш келиши мүмкүн — кимдир бирөө сенин жашооңду өзгөртөт деп күтө берүү же аны өз мойнуңа алуу.
— Голливуддагы ийгиликтен кийин сиз адаттан тыш кадам жасадыңыз — UCLAга кайтып келип, англис адабияты боюнча диплом алдыңыз, андан кийин окууну уланттыңыз. Эмне үчүн буга чейин эле белгилүү болгон актёр кайрадан студент болууну чечти?
— Анткени белгилүүлүк адамды билимдүү кылбайт. Ийгилик жалпысынан кооптуу иллюзияны жаратат: эгер сен бир тармакта ийгиликке жетсең, анда бардыгын түшүнөсүң дегенди билдирет. Университет бул иллюзияны жокко чыгарат. Китепти ачасың, анан эле алдыңда сен абдан аз билген чоң дүйнө бар экенин түшүнөсүң. Мен кайрадан студент болгум келди. Суроо берүү. Окуу. Жазуу. Тасма үчүн эмес, текст үчүн сын-пикир алуу. Бул интеллектуалдык жөнөкөйлүүлүктү кайтарат.
— Бир эле учурда окудуңуз, тартылдыңыз, жаздыңыз, окуттуңуз, искусство менен алектендиңиз. Бул укмуштуудай эмгекчилдикпи же жымжырттыктан качуу аракети беле?
— Менимче, ар кандай мезгилдерде — экөө тең. Биз көбүнчө тынымсыз иштеп турганды романтизациялайбыз. «Мен абдан продуктивдүү адаммын» дейбиз. Бирок кээде чексиз ишмердүүлүктүн артында токтоп калуудан коркуу жатат. Качан гана ар бир мүнөтүң жазылып турса, өзүңө кээ бир жагымсыз суроолорду берүүгө туура келбейт. Убакыттын өтүшү менен чыныгы кызыгуу менен жумушка чуркоонун айырмасын жакшыраак түшүнө баштадым.
— «Харви Милк» тасмасында Шон Пенн жана Гас Ван Сент менен иштедиңиз. Мындай масштабдагы адамдар менен жолушуу актёрго эмне берет?
— Алар чыныгы кесипкөйлүк чоңдугун көрсөтүү менен эмес, жумушка көңүл буруу аркылуу билинерин эске салышат. Аянтчада күчтүү актёрду көрүү өзүнчө бир билим. Сен көрүүчүгө табигый көрүнгөн бир нече мүнөттүн артында канчалык даярдык, көңүл буруу жана тартип тураарын түшүнөсүң.
— «Восстании планеты обезьян» тасмасында сиздин каарманыңыз атасын сактап калуу үчүн дары ойлоп табат, бирок анын ачылышынын кесепеттери күтүүсүз болот. Бүгүнкү күндө, жасалма интеллект жана биотехнологиялар доорунда, бул суроо өзгөчө актуалдуу угулат: окумуштуу өз ниети үчүн гана эмес, кесепеттери үчүн да жооп бериши керекпи?
— Албетте. Жакшы ниеттер кесепеттерди жокко чыгарбайт. Бул илимге гана тиешелүү эмес. Адам көбүнчө "жакшылык каалагам" деп өзүн актайт. Бирок жетилгендик дүйнө биздин ниетибизди гана баалабай турганын түшүнүү менен башталат. Биз чечимдерибиздин натыйжасында болгон окуялар үчүн да жооп беребиз. Адамдын башкаларга таасир этүү мүмкүнчүлүктөрү канчалык көп болсо, бул жоопкерчилик ошончолук жогору болот.
— Сиз «Горе-творец» тасмасында Томми Вайсонун ролун аткарып, башкы ролду ойнодуңуз, режиссеру да болдуңуз. Биринчиде катастрофа деп эсептелген, кийин маданияттын бир бөлүгүнө айланган тасманы жараткан адам эмне үчүн сизди кызыктырды?
— Анткени бул кыялдын кыйналган формадагы окуясы. Томми атактуулукту каалаган. Актёр, режиссёр болгусу келген, элдин баарына көрүнүүгө умтулган. А дүйнө ага Голливуддун каарманы жөнүндөгү салттуу түшүнүктөргө туура келбейт деген. Бирок ага карабай тасма тартты. Натыйжасы күткөндөн такыр башкача болду, бирок таң калыштуу нерсе орун алды: жеңилүү убакыттын өтүшү менен өзгөчө жеңишке айланды. Ушунун өзү мындай суроо жаратат: эмне ийгилик жана эмне жеңилүү болоорун ким тактап, ким жыйынтык чыгарат?
— «Горе-творец» үчүн «Алтын глобус» алдыңыз. Сиз үчүн кайсынысы баалуураак — сыйлыкпы же башында эч ким түшүнбөгөн, тобокелдүү долбоор жасоо мүмкүнчүлүгүбү?
— Сыйлыктар жагымдуу, бирок алар чыгарма жаратуунун себеби боло албайт. Эгерде сүрөтчү алдын ала атактуулукка умтулса, өзү да байкабаган тейде этияттана баштайт. Ал эми этияттык жаңы нерсени сейрек жаратат. Кээде өзүңө ишке ашпай калышы мүмкүн болгон нерсени жасоого уруксат бериш керек.
— Азыркы интернет адамдын дээрлик ар бир сөзүн сактап турат. Азыркы коом түбөлүк соттун коомуна айланып бараткан жокпу?
— Мындай коркунуч бар. Мурда адам жыйырма жашында ката кетирип, кырк жашында таптакыр башка адам болуп калышы мүмкүн эле. Азыр сенин жыйырма жаштагы версияң кырк жаштагы версияңдын жанында дайыма жашай алат. Бирок эс тутум керек — айрыкча, башка адамдарга тийгизген кесепеттери жөнүндө сөз болгондо. Маселе башкада: биз эстей алуу жана өзгөрүү мүмкүнчүлүгүн тааный алууга жөндөмдүүбүзбү? Бул жөн гана айыптоодон же жөн гана кечирүүдөн татаал.
— Сиз Макдоналдста иштеген жаш актёрдон «Оскар» номинациясына, «Алтын глобус» сыйлыгынын ээсине, режиссёрго, жазуучуга жана окутуучуга чейинки жолду басып өттүңүз. Ушулардын кайсынысы бүгүнкү күндө сизди эң аз аныктайт?
— Балким, наамдар. Анткени наам ар дайым адамдын бир гана бөлүгүн сүрөттөйт. «Актёр» — бул мен жасаган нерсе. «Режиссёр» — дагы ошондой. Бирок кесип сен жакшы доссуңбу, сүйө билесиңби, катаңды моюнга аласыңбы, эч ким карабаганда эмне кыласың деген суроого жооп бербейт. Ал эми дал ошол жерде, менимче, чыныгы адам жашайт.
— Голливуд ондогон жылдар бою жаштык культун жараткан. Актер миллиондогон адамдардын жүрөгүн багындырган мезгили артта калганын түшүнгөндө кандай акыбалда болот?
— Эгерде сенин бардык инсандыгың жаштыкка жана сырткы көрүнүшкө курулган болсо, жаш курак трагедияга айланат. Ал эми жашоону өнүгүү катары кабыл алсаң, жаш курак 25 жашта ойной албай турган нерсени берет: жоготуулардын, көңүл калуулардын, жоопкерчиликтин тажрыйбасы, өзүңдүн карама-каршылыктарыңды түшүнүү. Жүз өзгөрөт, бирок анын жанында ички материал кызыктуу болуп калышы мүмкүн.
— Сиз карылыктан коркосузбу?
— Тескерисинче, мен карылыктан эмес, ички жан дүйнөңдүн өлүп калышынан корком. Жаш болуп туруп эле дүйнөгө таң калууну токтотуп койсоң болот. Ал эми улгайган сайын окууну, үйрөнүүнү, пикириңди өзгөртүүнү, жаңы нерселерди ачууну уланта берсең болот. Мен үчүн жаштык бүгүнкү күндө — бул дененин абалы эмес. Бул кызыгууну сактап калуу жөндөмү.
— Сиз үчүн жалгыздык эмнени билдирет?
— Мурда аны адамдардын жоктугу катары кабыл алчумун. Азыр болсо чыныгы жалгыздык жүздөгөн адамдардын арасында да болушу мүмкүн деп ойлойм, эгерде сен алар менен чыныгы боло албасаң. Ал эми жымжырттык, тескерисинче, ар дайым эле жалгыздык боло бербейт. Кээде ал аплодисменттер, сындар жана күтүүлөрсүз өз ойлоруңду угуу үчүн зарыл.
— Адам үчүн эмне маанилүү — талантпы же тартиппи?
— Талант эшикти ачат. Бирок ал бөлмөдө каласың деген кепилдикти бербейт. Узак карьера илхам жок кезде иштөө, ийгиликтен кийин кайрадан үйрөнүү, баш тартууга туруштук берүү жана мурунку жетишкендиктерди келечекке кепилдик катары эсептебөө жөндөмүнө ылайык курулат. Тартипсиз талант ишке ашпай калган мүмкүнчүлүктөрдүн эскерүүсүнө оңой эле айланып кетет.
— Жыйырма жыл мурункуга караганда бүгүн эмнеден көбүрөөк коркосуз?
— Мааниси жок нерселерге убакыт коротуудан. Жаш кезде убакыт чексиз көп окшойт. Ошондуктан жылдар бою бир нерсени далилдеп, талашып-тартышып, таанылууга умтулуп, эчак эле бүтүп калган мамилелерде же кырдаалдарда жашай бересиң. Жаш өткөн сайын убакыт конкреттүүрөөк болот. Ал эми суроо бир гана жетишкендиктер жөнүндө эмес. Суроо — жашооңдун калган бөлүгүн эмнеге короторуңда.
— Ал эми эмнеден азыраак коркосуз?
— Башкалардын мен тууралуу ойлорунан. Жаштык көбүнчө элестеги көрүүчүнүн көз карашы менен өтөт. Сен ар дайым сахнада тургандай жүрөсүң. Жаш өткөн сайын башкалардын жактыруусу үчүн жашооңдогу бардык нерсени тынымсыз оңдоп берсең, жакшы жашоо мүмкүн эмес экенин түшүнө баштайсың.
— Кино, атак, акча, билим, сыйлыктарды алып салсак — эмне калат?
— Мамилелер. Эс тутум. Адамдарга кандай мамиле кылганың. Кимге жардам бергениң. Кимди жаралаганың. Келтирген зыяныңдын бир бөлүгүн болсо да оңдой алдыңбы. Керек учурда жанында болдуңбу. Калганынын баары өмүр баяндык маалыматка гана айланып калат.
— Бүгүнкү Жеймс Франко Макдоналдста кассир болуп туруп, Голливудду самаган жаш жигитке эмне демек?
— Мен мындай деп айтмакмын: «Азыркы кыялданып жаткан нерселериңдин көбүн аласың. Бирок этият бол: кыялдын орундалышы бардык суроолорго жооп бербейт. Көңүл бурууну сүйүү менен, атак-даңкты баалуулук менен, бош эместикти маңыз менен, ийгиликти бакыт менен чаташтырба. Анан бир күнү өзүңдүн үстүңдөн иштөө зарыл болбой калган деңгээлге жетем деп ойлобо».
— Рубрикабыздын акыркы суроосу. Сиз үчүн чыныгы лидер ким?
— Ал сөзсүз эле элди ээрчиткен адам эмес. Мен үчүн лидерлик жоопкерчиликтен башталат. Сага канчалык көп нерсе берилсе — талант, акча, атак-даңк, бийлик, аудитория — ошончолук сенин чечимдериң өзүңө гана тиешелүүдөй жашоого укугуң азаят. Чыныгы күч такыр ката кетирбегендикте эмес. Жаңылышпаган адам жок. Ал кесепеттер үчүн жооп берүү, өзүңдү өзгөртүү жана эстегиң келбегени үчүн эле ал каталарыңды дүйнөнүн да унутушун талап кылбоо жөндөмүндө көрүнөт.
Лидер — бул жанындагыларга өздөрүн кичинекей сездирбеген адам. Анан балким, лидерликтин эң татаал түрү — адамдарды эмес, өз эгосун башкарууну үйрөнүү.
— Эгер жолуңуздагы эң башкы сабакты бир сөз менен айтыш керек болсо, ал кандай болмок?
— Кылган ишиң сенин ким экениңди толугу менен алмаштырбасын. Карьера бир күнү өзгөрөт. Ролдор бүтөт. Коомчулуктун көңүлү башка адамдарга бурулат. Ошондо эң маанилүү суроо калат: сахна, камера жана кол чабууларсыз жашай турган жашоону өз ичиңде кура алдыңбы?
— Жеймс, терең жана чынчыл сүйлөшүү үчүн рахмат. Кино, чыгармачылык жана ийгилик жөнүндө гана эмес, убакыт, тандоо, ички эркиндик жана адамдык баалуулуктар жөнүндө да сүйлөшүү мүмкүнчүлүгү үчүн. Бир күнү маегибизди Кыргызстанда улантабыз деп үмүттөнөм.
— Рахмат, Ассоль. Сиз менен сүйлөшкөнүм абдан кызыктуу болду. Ал эми Кыргызстанга бир күнү барууга ниет кылам.